Operareis naar Engeland 

 
Hoe snel zo’n jaar toch gaat, hoe snel… Het was wederom een hartelijk weerzien in Hotel Nuland en een bus vol Operavrienden vertrokken in alle vroegte richting Bournemouth. Tot Calais was de reis weinig spannend, de ellende begon bij de Kanaaltunnel. Eerst werden we opgehouden door een wel zeer neurotische douanedame (we waren drie meter te ver doorgereden of drie meter te snel gestopt of zoiets onbenulligs), maar je bent wel weer een kwartier kwijt. Verder hier wachten, daar wachten en gewoon wachten op, ja waarop eigenlijk... Eindelijk mochten we de trein in: vanaf het perron konden we zo de trein inrijden en daar stonden we dan: in een metalen container met voor je een dichte deur en achter je een dichte deur. We wisten dat de trein begon te rijden omdat de bus begon te schommelen. Voor de claustrofobici onder u: de hele reis duurt maar een half uur.
Na een lange, lange rit kwamen we uiteindelijk in Bournemouth aan, namen een eenvoudig, doch niet slecht diner tot ons en begaven ons ten ruste.

Vrijdagmorgen: de zon schijnt volop en we (reisgenoot Astrid en mijzelf) wandelen naar het strand en genieten van de zee, het strand, de zon en flaneren over de pier: “Hoort ge ’t ruischen der branding in den ijle ochtendmist…”
Aan het begin van de middag moesten we weer (met prima lunchpakket) de bus in, richting de eerste voorstelling: de Reisoperaproductie van La Bohéme, uitgevoerd in een wijkgebouw-met-theaterfaciliteiten.














Nicolas Mansfield (leider van onze Reisopera en tevens koordirigent van het Dorset Opera Festival) stond op het parkeerterrein reeds op ons te wachten en deelde ter plekke de toegangskaarten uit. Voor aanvang sprak hij het publiek toe en vertelde trots dat en ruim 60 operavrienden van de Reisopera uit Nederland waren overgekomen, speciaal voor het Operafestival, hetgeen een enthousiast applaus uit de zaal ontlokte.
Geen koor, geen orkest, alleen zes solisten, piano, cello en klarinet. Wat een geweldige voorstelling: uitstekende solisten (allen nog aan het prille begin van hun carrière) en wat een drama wisten ze te creëren. Alle hulde!

Eén van onze medereizigers, Rosina Cival, schreef het volgende:
Bij de planning van mijn zangles vroeg mijn leraar Amand Hekkers: “Wanneer ga je met vakantie en waar ga je naar toe?”
Naar Dorset
, zei ik.
“Oh,”
zei hij, “mijn man, Hans Schellevis, dirigeert daar La Bohème en ik neem ook mijn twee tienernichtjes mee. Hans heeft de opera ingekort. Oom een voorbeeld te noemen, de Jas-aria is eruit gehaald en hij heeft muziekpartijen gemaakt voor de cello en klarinet.” Voor mij was het een verrassing dat wij met de Reisopera in hetzelfde vak zaten als Amand.

Dan weer snel de bus in naar de volgende voorstelling: La Traviata. Hoe Engels kun je het krijgen: de upper middle class, lower middle class, upper lower class, iedereen was er en picknickte op het grasveld of in de grote tent. Tassen vol serviesgoed, glaswerk, cucumber sandwiches, flessen wijn… Je kon er ook thee kopen, geserveerd in een bonte verzameling Engelse theekoppen en natuurlijk lokale zelfgemaakte cakes. Het theater zelf was niet heel erg groot, maar wel warm: de buitendeuren van de (kleine) orkestbak stonden open om de orkestleden de nodige verkoeling te geven. Voor ons waren er bekers water bij de ingang en stond de EHBO in de gang gereed. De voorstelling vergoedde veel: in een traditionele en elegante enscenering werd het verhaal verteld. Niet mee en niet minder. Geen navelstarende regisseurs, geen diepzinnige actualisering, geen snijdende maatschappijkritiek, nee, hier werd gewoon opera gemaakt. Neem een regisseur die weet waar het verhaal over gaat, neem goede solisten, een goede dirigent en vul het aan met een koor lokale mensen die in elf dagen twee opera’s uit het hoofd moesten leren en een klein, maar goed orkest, en je krijgt een geweldig resultaat. Het denderende applaus was meer dan verdiend!

Zaterdagmorgen: tijd om wat winkelstraten te gaan verkennen. De zon scheen ook nu en, gezeten op een terras en genietend van een cappuccino, gleed het dagelijks leven van Bournemouth aan ons voorbij, maar ook aan deze idyllische activiteit kwam een eind: eerst een lunch en daarna weer de bus in naar Der fliegende Holländer. Hier was de enige weerkundige smet: het begon te regenen en flink ook. Maar ach, we zaten droog en in de gezellig drukke tent werd er ook nu weer lustig op los gepicknickt.
Der fliegende Holländer speelde zich af in hetzelfde decor van Traviata, maar nu 180 graden gedraaid: de ene kant was wit (Traviata), de andere kant zwart. Slechts de (spaarzame) rekwisieten waren anders. Ook hier weer hetzelfde wat ik al bij La Traviata opmerkte: hier werd gewoon goede opera gemaakt. Ik kan pagina’s doorgaan te vertellen hoe mooi het was en hoe goed, maar ik volsta met te zeggen dat het een geweldige voorstelling was! Goed, als ik dan toch moet zeuren: op een gegeven moment was de coördinatie tussen dirigent en koor heel even weg en vlogen de hoornisten een enkele keer uit de bocht, maar dat zijn details en nog niet eens belangrijke details. Ook nu weer spetterde het enthousiasme van iedereen af.
Na afloop kwam Nicolas Mansfield nog even bij ons in de bus en nam een doos T-shirts van het Dorset Opera Festival mee, een leuk en tastbaar aandenken.

Zondagmorgen en onverbiddelijk staat de bus te wachten om ons weer naar Nederland te vervoeren waar we, na een zonnige rit, ’s avonds een uur of half negen aankwamen. Moe, maar voldaan kunnen we terugkijken op een geweldige reis. Jan Lok (die de bus ongeschonden door straatjes wist te manoeuvreren waar u met een gewone auto nog niet durft te komen), Herman Lok (een ware cornucopia van weetjes) en Nel van Duuren (de onvermoeibare organisator): onze dank is groot!

Tony de Haan

Rosina is nog altijd actief bezig met het geven van concerten, bijvoorbeeld een matinee op 10 november 2013 in Geervliet. www.resantiquae.nl